Kitap hakkında
Elazığ’ın sırtını dayadığı o eski taş yığınları, zamanın tozunu üstünde biriktirmiş Harput, artık yalnızlığın sesiyle uğulduyor. Bir zamanlar çarşılarında alışveriş sesleri yankılanır, fırınlarından taze ekmek kokuları savrulur, sokaklarında çocuk kahkahaları dolaşırdı. Hanlarında tüccarlar pazarlık eder, camilerden ezan, kiliselerden çan sesleri yükselirdi. Bey konaklarında sabah keyfi sürer, mezarlıklarda rüzgâr hüzünlü nağmeler fısıldardı. Şimdiyse terk edilmişliğin ağırlığıyla baş başa; duvarlarında aşkların, kavgaların, umutların izleri solmuş, taşları sessizliğe gömülmüş.
Ama Harput’un yüreği hâlâ atıyor. Unutulmuşluğun kader olmadığını haykırırcasına, geçmişin izlerini taşıyan her bir taş, her bir duvar, geleceğe uzanan bir davet gibi duruyor. Kim bilir, belki bir gün o eski günlerin izini sürenler gelir, bu sessiz kentin kapılarını yeniden aralar.
Ama Harput’un yüreği hâlâ atıyor. Unutulmuşluğun kader olmadığını haykırırcasına, geçmişin izlerini taşıyan her bir taş, her bir duvar, geleceğe uzanan bir davet gibi duruyor. Kim bilir, belki bir gün o eski günlerin izini sürenler gelir, bu sessiz kentin kapılarını yeniden aralar.
