Kitap hakkında
Çanakkale’den ayrılma vakti gelmişti. On beş günlük izin bitmiş, genç asker Hüsmen birliğine dönmek üzere yola çıkmak zorundaydı. Sıra sıra askerler yeni cephelere gönderilirken, onun tümeni de Bağdat’a doğru yola çıkacaktı. Avlunun girişinde, kucağında küçük kızı, eteklerine yapışmış üç oğlu ile karısı duruyordu. Kadın, kahverengi yün yeldirmesini açarak titrek bir sesle sordu: “Bizi kime bırakıp gidiyorsun?” Hüsmen, bir an duraksadı, sonra karısına ve çocuklarına şefkatle bakarak yanıt verdi: “Sizi şu avludaki armut ağacına emanet ediyorum.” Sözlerinde, anlayamayacakları bir burukluk gizliydi. Onlar bilmiyordu ki bu, son vedasıydı.
Hüsmen, Tuna kıyılarından kopup gelen, Anadolu topraklarında savrulan bir yapraktı. Savaşın acımasız akıntısına kapılmış, dağları, ovaları aşmış, kimi zaman duraklamış, kimi zaman coşkun seller gibi köpürmüştü. Çölleri, denizleri geçmiş, uzak diyarlara sürüklenmişti. Sonunda,.
Hüsmen, Tuna kıyılarından kopup gelen, Anadolu topraklarında savrulan bir yapraktı. Savaşın acımasız akıntısına kapılmış, dağları, ovaları aşmış, kimi zaman duraklamış, kimi zaman coşkun seller gibi köpürmüştü. Çölleri, denizleri geçmiş, uzak diyarlara sürüklenmişti. Sonunda,.
