Bugün Ölmek İçin Fazlasıyla Güneşli

Şehir uğulduyor sanki, ama duyduğum sesler benim değil. Yüksek binalardan intihar edenlere yapılan anonslar kulaklarımda yankılanıyor. Kendi sesim bile artık bir işkence gibi geliyor, sanki beni sağır edecek kadar yüksek. Gökyüzünde, beni yalnız bırakan o kargayı arıyorum bazen. Balkona düşen siyah kanatlıyı hatırlıyorum; kanatlarını iyileştirmeye çalıştığım, masumiyetin hüküm sürdüğü çocukluk günlerimi... Şimdi o günlere özlem duyuyorum sadece, çünkü artık kendimi bile onaramıyorum.

Belki de iyileşmek için kimseye ihtiyaç duymamak gerekir. Geçmişe sırt çevirmeden, yaptıklarından utanmadan, sadece susarak. Bu kitap, belki de sadece susabilenler için yazıldı.