Kitap hakkında
Aurora, geceleri yatağa girdiğinde gözlerini kapatmaktan korkuyordu. Pencereden süzülen yıldızların altında, uykuya teslim olmanın güvenli olduğuna kendini inandırmaya çalışsa da içindeki endişe bir türlü dinmiyordu. Yüzyıllık lanet artık yoktu, büyü bozulmuştu; ama o, her gece yeniden aynı dehşeti yaşıyordu. Göz kapakları ağırlaşsa da zihni uykuyu bir düşman gibi görüyordu. Şafak sökerken ancak kısık bir uykuya dalabiliyor, sabahları bitkin uyanıyordu. Bazı günler yataktan zar zor kalkacak gücü bulabiliyordu. Yine de akşam olunca korku yeniden canlanıyor, uyku ona karanlık bir uçurum gibi görünüyordu. Ne yaparsa yapsın, bu kâbustan kurtulamayacağını biliyordu.
