Kitap hakkında
Sena Türkmen’in bu ince ama yoğun metni, insanın içine işleyen bir sorgulama olarak karşımıza çıkıyor. Bilginin saf haliyle dolaştığı, ama aynı zamanda cam gibi kırılgan bir şiddeti barındıran bir dünyada, eşitlik ve denge arayışı nasıl bir biçim alır? Yazar, açılmış yaralardan çok, bedenin kendi boşluklarına sızan bir gizemi işaret ediyor; dışarıyla kurulan ilişkinin sınırlarını zorlayan, iletişimsizliğe mahkûm bir varoluşun izlerini sürüyor.
Bu metin, yabancılığı ve yeniliği bir risk olarak değil, bir gerçeklik olarak kabul ediyor. Kendine ait olmayan bir dilin, bir kodun parçası olmadan, salt insani olanın peşine düşüyor. Kısacık sayfalarında bile, okuru derin bir düşünce labirentine çekiyor; ne tam anlamıyla anlatı, ne de soyut bir felsefe, ikisinin arasında bir yerde, belki de hiçbir yere ait olmayan bir ses.
Bu metin, yabancılığı ve yeniliği bir risk olarak değil, bir gerçeklik olarak kabul ediyor. Kendine ait olmayan bir dilin, bir kodun parçası olmadan, salt insani olanın peşine düşüyor. Kısacık sayfalarında bile, okuru derin bir düşünce labirentine çekiyor; ne tam anlamıyla anlatı, ne de soyut bir felsefe, ikisinin arasında bir yerde, belki de hiçbir yere ait olmayan bir ses.
