Kitap hakkında
Gülbahar, öfkeyle asansöre adım atıp en üst kata kadar çıkmadan durmadı. Zekeriya Bey’in odasına yöneldiğinde, patronu çoktan kapıda bekliyordu. Henüz tek kelime edemeden, “Üzülme, senin işin güvencede,” dedi. O ana dek suskun kalan Gülbahar, artık dayanamadı. “Zekeriya Bey,” diye başladı, sesi titremekten çok öfkeyle doluydu. “Bu insanların aileleri var, çocukları var! Kimisi üniversiteye giden evladının harçlığını düşünüyor, kimisi nişanlı, kimisi düğün hazırlığında. Kredisi, taksidi olan var... Hiç olmazsa bir yıl önceden haber verseydiniz! Ne yaptınız da bu insanlara böyle kıydınız? Bu binanın her taşı, makinelerin her vidası onların alın teriyle döşendi. Bindiniz arabalar, yediniz ekmekler, giydiniz elbiseler... Hepsinde onların emeği var. Patronluk bu değil! Onları köle gibi görmeye hakkınız yok, bu vicdansızlığı yapamazsınız!” diye haykırdı, gözleri alev alev.
