Konyaklı Şişe Işıklı Gemi

Gece, derin bir yara gibi açılırken, yağmurun altında yürümeye başladım; sanki gökyüzü gömleğimi giydirmişti bana. Gülmek, bir an olsun unutulan bir alışkanlıktı artık. Karanlık, ayaklarımın altında kök salmış, beni içine çekiyordu. Belki de çoktan ölmüştüm, kim bilir? Üzerimdekileri çıkarmak, soyunmak, çıplak kalmak istedim birden. Ne varsa, ne kalmışsa, hepsini bırakmak... Kendimi, geçmişin ağırlığına teslim etmeden önce.

Sözler, bir geminin ışıklı güvertesinde savrulan konyak kokulu rüzgâr gibi akıyor sayfalarda. Fatih Balkan’ın dizeleri, sessizliğin içinde patlayan bir fısıltıya dönüşüyor. Her satır, kaybolmuş bir anıyı, unutulmuş bir duyguyu yeniden canlandırıyor. Acıyla yoğrulmuş umut, karanlıkta bile parıldayan bir ışık gibi beliriyor. Bu şiirler, sadece okunmak için değil, hissedilmek için yazılmış.