Munzur Baba

Mun­zur Baba – Suyun Çağ­rı­sı, bir ef­sa­ne­yi “an­la­tıp bı­rak­ma­yan” bir kitap. Der­sim’in pı­nar­la­rın­dan, niyaz taş­la­rın­dan ve köy oda­la­rı­nın ses­siz­li­ğin­den der­le­nen sözlü an­la­tı­lar; saha not­la­rı, fo­toğ­raf­lar ve kar­şı­laş­tır­ma­lı araş­tır­ma­lar­la yan yana ge­li­yor. Su kültü, ri­tü­el­ler, top­lum­sal ha­fı­za ve eko­lo­jik etik; hepsi Mun­zur’un ber­rak akı­şın­da bir­bi­ri­ne bağ­la­nı­yor. Bu ki­tap­ta yal­nız­ca bir söy­len­ce­yi değil; do­ğay­la ba­rış­ma­nın, pay­laş­ma­nın ve ada­le­tin za­man­sız öl­çü­sü­nü bu­la­cak­sı­nız: “İlk yudum top­ra­ğın(ın) hakkı, ikin­ci yudum Mun­zur’a/Hakk’a, üçün­cü yudum kula (mi­sa­fi­re/in­sa­na).” Bu kitap sizi pı­na­rın ba­şı­na ça­ğı­rı­yor; Mun­zur’un sesi gü­nü­mü­ze şunu fı­sıl­dı­yor: kir­let­ti­ği­miz sular, unut­tu­ğu­muz ri­tü­el­ler, ek­si­len söz­ler… “Temiz kal. Hem su gibi, hem yürek gibi.” Eli­ni­zi suya dal­dı­rıp o sesi din­le­di­ği­niz­de, metin ol­mak­tan çıkar; sizin hi­kâ­ye­ni­ze dö­nü­şür. gece iner­ken, su ka­ran­lık­ta kendi yü­zü­nü arar ve bu­la­maz ben de bu­la­mam seni Mun­zur baba çünkü bi­li­yo­rum: suyun ay­na­sın­da yal­nız­ca za­ma­nın kı­rık­la­rı gö­rü­nür ve zaman kim­se­yi geri ge­tir­mez