Kitap hakkında
Recaizade Mahmut Ekrem’in hayatı, oğlu Nijad’la birlikte yeniden anlam kazanır. 1884’te dünyaya gelen küçük Nijad, hastalıklarla boğuşan iki kardeşinin ardından umut ışığı olur babası için. Ekrem, 1887’de kaleme aldığı *Tefekkür*’de, oğlunun varlığıyla yüreğine dolan sevinci, adeta bir şükran duası gibi satırlara döker: "Bu meleğin ömrü ne mucize! Senin lütfunla bana ikinci bir hayat, ikinci bir dünya sundun." Ancak bu mutluluk uzun sürmez. Nijad’ın 1900’de, henüz on altı yaşındayken kaybı, Ekrem’i derin bir yasa boğar. On yıl sonra yayımladığı *Nijad Ekrem*, bu acının izlerini taşır. Uykusuz gecelerde oğlunun hayalini görme ümidiyle kapanan gözler, rüzgârın yüzünde bıraktığı esintiyi bile onun ruhu sanacak kadar çaresizdir. Ekrem, bu eserinde kaybın ağırlığını, özlemin dayanılmazlığını her dizede hissettirir; bir babanın yüreğindeki fırtınayı, kelimelere sığdıramadığı hüzünle aktarır.
