Kitap hakkında
Talha’nın odasında her şey yerli yerinde duruyordu: oyuncak arabaları, renkli blokları, sevdiği pelüş ayısı. Ta ki bir gün, küçük elleriyle kurduğu kuleler yıkılana, misketleri dört bir yana saçılana kadar. Aslında dağılan sadece oyuncakları değildi; içindeki kırgınlık, öfke ve yalnızlık da birbirine karışmıştı. Babası, sessizce yanına oturduğunda, Talha’nın yüreğindeki fırtınayı görebiliyordu. Bir elini omzuna koyup, "Bazen her şey dağılır, ama birlikte toparlarız," diye fısıldadı. Küçük çocuk, babasının sıcak sesinde kaybolan misketlerini yeniden buldu; belki oyuncaklarını değil, ama içindeki karmaşayı toparlamayı öğrendi. Duygular, tıpkı dağılan oyuncaklar gibi, anlayan bir yürekle yeniden düzen bulur.
