Şehrin Velileri

Çocukluğumun sokakları, eskiden su içtiğim çeşmeler, koştuğum kaldırımlar ve her köşesinde bir anının gizlendiği evler, zamanla solan bir fotoğraf albümünün sayfaları gibi zihnimde duruyor. Bir bakmışım, kısa pantolonlar yerini uzunlara bırakmış, sakallarımız uzamış, saçlarımızda aklar belirmiş. O günleri anlatırken, sanki yeniden yaşıyorum; önce bir mutluluk sarıyor içimi, sonra hüzün çöküyor. Ama bu, geçmişin sağlaması gibi – neyi kaybettiğimi, neyi koruduğumu görmemi sağlıyor.

Bu şehir, benimle birlikte büyüdü. Ekmeğini bölüştüğümüz, acısını da sevincini de paylaştığımız bir dost gibi. Yalnızca o bilir, içime gömdüğüm sırları, aşklarımı, yalnızlıklarımı. Meyhanelerinde efkâr dağıtırken, sokaklarında dünü bugünü konuşurken, birden karşına çıkıveren tanıdık yüzler, ayaklarına yön veren gizemli bir el gibi. Hem kucak açar hem de bazen istemediğin anıları önüne serer. Yine de, onunla nefes almak, başka.