Sessiz Haykırışlar

Yalnızlık, bazen dört duvar arasında değil, sevdiklerinin tam ortasında hissedilir. Kalabalıklar içinde kaybolmak kolaydır; asıl zor olan, bir zamanlar sımsıcak olan kucakların soğumasıdır. Sevgi eksildikçe ruh da küçülür, güven duygusu yerini sessiz bir kuşkuya bırakır. Acı çekmek alışkanlık haline gelir, yaşamak ise bir oyun gibi. Her gün cehennemdeymişçesine sürünürken, rol yapmayı öğrenmek hayatta kalmanın tek yolu olur.

İçindeki çocuk, kaybolan benliğini arar durur. Oysa tek istediği, annesinin saçlarını okşaması, babasının onu koruması, kardeşinin elini bırakmamasıydı. Bu bir yetişkinin çığlığı değil, sevgisiz bırakılmış bir çocuğun suskunluğudur. Güvensizlik öyle derin ki, ses bile çıkmaz artık. Sadece sessizlik kalır geriye; susturulmuş, unutulmuş, yarım.