Su Uyur Düşman Uyumaz Haydar’ım

Gecenin en sessiz anlarında, yalnızlığın ağırlığı omuzlarına çökerken, sevginin acısı yüreğinde kabaran bir fırtına gibi esiyor. "Neredesin?" diye soran her sabah, umudun solan ışığına tutunmaya çalışan bir yürek var bu dizelerde. Sensizlik, zamanla derinleşen bir yara gibi; yalnızlık ise sessiz bir çığlık. Her gün yeniden doğan güneş, kaybettiği umutların gölgesinde daha da ağırlaşan bir bekleyişe dönüşüyor.

Dertler, yalnızlığın soğuk kucağında büyürken, sevda solan yapraklar misali dökülüyor. Gözler, ıslanan kirpiklerin ardında sakladığı hüznü anlatmaya yetmiyor artık. Yollar sislerle kaplı, gönül ise yas tutan bir bahçe gibi. Aşk, bazen kor ateşe dönüşen bir yangın; bazen de içini kavuran, sönmeyen bir acı.

Sakın aldanma gülüşlerime, diyor ses; çünkü mutluluk sadece bir maske. Ya geri dön artık ya da adımı anmaktan vazgeç. Bu hayatta bıkmış bir yürek var karşında; sevdiğinin adı dudaklarında, ama kalbi bomboş.