Kitap hakkında
Türkiye’de yabancı dil öğretiminin kökleri, kendi kültürel ve toplumsal dinamiklerinden bağımsız düşünülemez. Avrupa Konseyi’nin dil eğitiminde benimsediği çok dilli ve kültürlerarası yaklaşımlar, ülkemizde henüz yeterince tartışılmamış bir gerçeği gözler önüne seriyor: Türk eğitim sistemi, yabancı dilleri öğretirken kendi geleneksel yapısını ne ölçüde yansıtıyor? Fransızca dersleri, Fransız pedagojisiyle mi yoksa yerel bir anlayışla mı işleniyor? Bu çalışma, dil bilgisi ağırlıklı, ezberci ve kurallara dayalı bir öğretim tarzının, Türkiye’nin eğitim geleneğinden nasıl beslendiğini irdeliyor. Aynı zamanda, yabancı dil politikalarının ardındaki ulusal tercihleri ve bu tercihlerin toplumsal hafızayla ilişkisini sorguluyor. Dil öğretiminin sadece teknik bir süreç olmadığını, kültürel kodlarla şekillendiğini ortaya koyan bu inceleme, eğitimdeki yerleşik alışkanlıkları mercek altına alıyor.
