Ve Tutku Bir Aşk Yarattı

Aşkın sınırlarını zorlayan bir tutku, zihnini esir almıştı. Tanımadığı, samimiyetinden kuşku duyduğu birine karşı nasıl bu denli saplantılı olabilirdi? Akıl mıydı bu yoksa deliliğin ta kendisi mi? İçindeki sesler çatışıyordu: Biri pes etmesini söylerken, diğeri umudun son bir kıvılcımını korumaya çalışıyordu. Gözleri yanıyor, bedeni huzursuzluktan kıvranıyordu. İnsan bu kadar mükemmel ve berbat olabiliyorken, her parçası kendi savaşını veriyorken, bu ızdırap ne zamana kadar sürecekti?

Kurtuluşu belki de boşluğa bırakmakta bulacaktı. Terasa çıkıp kendini bırakmak, bu oyunun seyircisi olmaktan vazgeçmek... Ama adım attığında duraksadı. Geride bir iz bırakmalıydı. Son bir not, son bir söz... Belki de bu, içindeki fırtınayı dindirecek tek şeydi.